Demo2 first Demo2 second


برگزاری دوره آموزشی کوتاه مدت Suture - ویژه متخصصین زنان و زایمان

  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /home/cpira219/public_html/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Declaration of views_handler_filter::options_validate() should be compatible with views_handler::options_validate($form, &$form_state) in /home/cpira219/public_html/sites/all/modules/views/handlers/views_handler_filter.inc on line 607.
  • strict warning: Declaration of views_handler_filter::options_submit() should be compatible with views_handler::options_submit($form, &$form_state) in /home/cpira219/public_html/sites/all/modules/views/handlers/views_handler_filter.inc on line 607.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_row::options_validate() should be compatible with views_plugin::options_validate(&$form, &$form_state) in /home/cpira219/public_html/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_row.inc on line 134.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_row::options_submit() should be compatible with views_plugin::options_submit(&$form, &$form_state) in /home/cpira219/public_html/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_row.inc on line 134.
  • strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /home/cpira219/public_html/sites/all/modules/views/views.module on line 906.

 

 

 

 

بر اساس یک بررسی کنترل شده و تصادفی که در چند مرکز و در مورد 194 بیمار انجام شد، نتایج نشان داد، ترمیم لاپاروسکوپیک فتق برشی (Incisional Hernia) به خوبی روش باز مؤثر است و میزان عود در آن مانند روش باز است.

حسن اچ اکر، جراح در مرکز پزشکی اراسموس در روتردام[*] و بیمارستان صلیب سرخ به‌وِرویجک[†] در به‌وِرویجک (هلند) و همکارانش یافته‌های خود را به طور آنلاین در 20 مارس در جاما گزارش کردند.

آنها می‌نویسند فتق‌های برشی شایع‌ترین عارضة جراحی لاپاروتومی هستند که در 30 درصد بیماران پیش می‌آیند.

بین مه 1969 و دسامبر 2006، در مجموع 194 بیمار، از 10 بیمارستان، تحت عمل جراحی ترمیم فتق برشی با مش (mesh) به صورت باز یا لاپاروسکوپیک قرار گرفتند (100 نفر ترمیم باز و 94 نفر ترمیم از راه لاپاروسکوپی). بیمارانی در بررسی وارد شدند که فتق برشی اولیه یا عود کننده بزرگتر از 3 سانتی‌متر و کوچکتر از 15 سانتی‌متر داشتند.

متوسط زمان عمل به طور معنی‌داری در گروه لاپاروسکوپیک بیشتر از گروه باز بود (76 دقیقه در مقابل 100 دقیقه، 001/0 = p).

در هشت بیمار که به طور لاپاروسکوپیک عمل می‌شدند نیاز به تبدیل به روش باز (5/8 درصد) به علت اشکالات تکنیکی پیش ‌آمد و تخمین میزان خون از دست رفته به طور معنی‌داری در گروه باز بیشتر از گروه لاپاروسکوپیک بود (متوسط 50 میلی‌لیتر روش باز، در مقابل 10 میلی‌لیتر در روش لاپاروسکوپیک، 05/0 = p). هیچ بیماری نیاز به تزریق خون نداشت.

در 45 بیمار که با روش باز عمل شدند درن‌های مکنده در زیر پوست گذاشته شد و در 3 بیمار که به طور لاپاروسکوپیک عمل شدند، درن در حفرة شکم گذاشته شد (001/0 P<).

به طور کلی، میزان عوارض عمل شامل انتروتومی، آسیب سروز روده و سوراخ شدن مثانه به طور قابل توجهی در گروه لاپاروسکوپی بیشتر از گروه باز بود (10 درصد در مقابل 2 درصد 049/0p=).

میزان عوارض بعد از عمل (هماتوم، عفونت زخم و عفونت مجاری ادراری) در گروه لاپاروسکوپیک بیشتر بود (35% در مقابل 26%)، اما اختلاف قابل توجه نبود (13=p).

میانة زمان اقامت در بیمارستان در دو گروه مشابه و 3 روزبود (دامنه بین چارکی[‡] 2 تا 4 روز برای گروه لاپاروسکوپی و 2 تا 5 روز برای گروه باز، 50/0p=).

اندازه فتق قبل از عمل در هر دو گروه یکسان بود و میانة آن 5 سانتی‌متر بود. (دامنة بین چارکی 4 تا 10 سانتی‌متر در گروه باز و 4 تا 8 سانتی‌متر در گروه لاپاروسکوپیک، 44/0p=).

هیچ اختلاف قابل‌توجهی در میزان درد پیش و بعد از عمل پیدا نشد. نمرة درد طی 4 هفته پی‌گیری مشابه بود، طی این مدت، در 23 مورد ترمیم لاپاروسکوپیک (25 درصد) و 24 بیمار با ترمیم باز (24 درصد)، درد مداوم وجود داشت که نیاز به مصرف طولانی ضددرد بود.

تهوع، که میزان آن با مشاهدات دیداری اندازه‌گیری شد، نیز در هر دو گروه یکسان بود.

در مجموع، 146 نفر از 194 بیمار (75 درصد) متوسط پی‌گیری 35 ماه بعد از جراحی مورد نظر (انحراف معیار 3/33) را داشتند.

بیماران برای فتق برشی به صورت خوابیده و ایستاده معاینه شدند. زمانی که یافته ها واضح نبودند، اولتراسونوگرافی یا توموگرافی کامپیوتری انجام می‌شد.

میزان عود جمعی در هر دو گروه مشابه بود. این میزان در گروه لاپاروسکوپیک 18 درصد (17=n) و در گروه باز، 14 درصد (14n=) بود (30/0p=).

دامنة میزان عود از صفر تا 33 درصد در بیمارستان‌های مختلف بود، و این تفاوت‌ها قابل توجه نبودند.

اندازة فتق با میزان عود تناسب مستقیم داشت (01/0p=).

بر اساس این آزمون بالینی تصادفی انجام شدة بزرگ، مؤلفان نوشته‌اند که ترمیم لاپاروسکوپیک فتق، روشی مؤثر، با میزان عود قابل مقایسه با ترمیم باز است. اما، مؤلفان هشدار می‌دهند که با توجه به میزان بالاتر عوارض بعد از عمل، مزایای ترمیم لاپاروسکوپیک فتق نامعلوم باقی می‌ماند. آنها نتیجه می‌گیرند که مزایای کوتاه مدت «ترمیم لاپاروسکوپیک فتق برشی» که در بررسی‌های قبلی منتشر شده است (برای مثال عوارض عمل، طول زمان عمل، و طول اقامت در بیمارستان) را با توجه به نتایجی که از تحقیق حاضر به دست آمده است نمی‌توان اثبات کرد. به نظر مؤلفان، نتایج درازمدت و داده‌های بیشتری در مورد هزینه – تأثیر هر یک از روش‌های باز و لاپاروسکوپی لازم است تا مقایسة کامل‌تری بین دو روش به عمل آید.

در یک بررسی تصادفی انجام شدة سوئدی توسط دکتر ویل باگ[§]، ترمیم فتق برشی خط وسط، به مراتب بهتر از روش باز با لاپاروسکوپی ترمیم شده بود.

دکتر پیدر روگمارک از بیمارستان دانشگاهی اسکانه در مالمو[**] به بخش بهداشت رویتر[††] گفت «در این بررسی عارضة عفونت مربوط به زخم بعد از عمل، که بهبودی را به تعویق می‌انداخت، بیشتر در جراحی باز وجود داشت. دکتر روگمارک می‌افزاید: با توجه به این که کیفیت زندگی در هر دو گروه بعد از هشت هفته برابر هم است ما در یک چشم‌انداز کوتاه، جراحی لاپاروسکوپیک را توصیه می‌کنیم.

فتق برشی خط وسط در 11% تا 20% از لاپاروتومی‌ها پیش می‌آیند و در روش ترمیم با مش، هر دو صورت ترمیم باز و ترمیم لاپاروسکوپیک استاندارد هستند.

دکتر روگمارک و همکارانش درد بعد از عمل را سه هفته بعد از عمل جراحی فتق برشی از خط وسط، در دو روش باز و لاپاروسکوپی ارزیابی و مقایسه کردند. کیفیت زندگی، سیر بهبودی و میزان عوارض از معیارهای این ارزیابی بود. ضمن عمل جراحی، مش در پشت عضله کار گذاشته می‌شد. بیماران به طور تصادفی به گروه باز یا لاپاروسکوپی هدایت می‌شدند. در روش لاپاروسکوپی تعداد بیماران 66 نفر بود و در گروه جراحی باز تعداد 69 بیمار وجود داشت.

بیشتر بیماران (52 درصد) فقط یک نقص فتق داشتند، ولی 12 درصد از بیماران 4 فتق و یا بیشتر داشتند. میانة پهنای نقص (5 سانتی‌متر) و میانة مش (300 سانتی‌متر مربع) در هر دو گروه مشابه بود.

اگرچه مجموع عوارض بین دو گروه تفاوتی نداشت، اما میزان شیوع عفونت در محل عمل به طور معنی‌داری در عمل باز بیشتر از عمل لاپاروسکوپی بود (23% در مقابل 5/1 درصد، 001/0p=). گزارش این تحقیق در نسخه آنلاین مجله Annals surgeory در 26 آوریل منتشر شده است.

کیفیت زندگی، آن طور که با نرم افزار 36-SF ارزیابی شده بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشته، اما در هفته هشتم بعد از عمل کارکرد فیزیکی، سلامت روانی و نمرة افزونه فیزیکی به طور قابل توجهی به نفع ترمیم لاپاروسکوپیک بود.

نمرة درد اندازه‌گیری شده به صورت بالینی، میزان محدودیت حرکت و میزان خستگی بیماران بین دو گروه متفاوت نبود و نسبت‌های مشابه از بیماران در هر دو گروه استفاده از مسکن را تا 10 روز و 23 روز بعد از جراحی قطع کرده بودند.

تفاوتی بین گروه‌ها در میزان عمل مجدد یا نتایج زیبایی وجود نداشت.

دکتر روگمارت گفت: در دو دهة گذشته جراحی فتق برشی شهرت بدی داشته است اما با رایج شدن ترمیم با مش، این شهرت بسیار بهبود یافته است. با توجه به افزایش بقای بیماران بعد از جراحی سرطان معدی – روده‌ای، بیماران بیشتری نیاز به ترمیم و بازسازی دارند.

اگرچه دکتر روگمارک در بیشتر موارد طرفدار جراحی لاپاروسکوپیک برای فتق برشی خط وسط است، اما می‌گوید: «ما جراحی باز را برای بیماران با نقص‌‌های بزرگتر فتق که نیازمند بازسازی‌های وسیع جدار شکم با برداشتن اسکار پوستی یا پوست اتروفیک هستند، یا وقتی که پیش‌بینی کنیم که عضلات رکتوس برآمده به طرف خط وسط نزدیک هم نشده‌اند، توصیه می‌کنیم».

دكتر حشمت‌الله كلباسي

 

[*] - Hasan H. Eker, Erasmus Medical Center in Rotterdam.

[†] - Red Cross Hospital Beverwijk (Netherlands).

[‡] - IRQ: Interquartile Range

[§] - Swedish Trial by Will Boggs

[**] - Peder Rogmark, Skane University Hospital in Malmo

[††] - Reuters Health